لوگرتراپی یعنی تلاش برای یافتن معنی در زندگی و اساسی ترین نیروی محرکه هر فرد در دوران زندگی است.

وقتی انسان پی می برد که سرنوشت او رنج بردن است، ناچار این رنج را بعنوان وظیفه استثنائی و یگانه می پذیرد و از این پس، تنها فرصت موجود، بستگی به نحوه برخورد او با رنج دارد که تحمل مشقت های رنج آور را آسان می کند.

اشک ها گاهی شاهدی است که انسان دلاورانه و راست قامت رنج ها را تحمل می کند.

بدن کمتر از ذهن، نیروی بازدارنده دارد.

معنا جویی در انسانها یک حقیقت است و نه ایمان و عقیده.

وجدان آسوده بهترین بالش است (ضرب المثل آلمانی).

رنج، زمانی که معناداشته باشد، دیگر آزاردهنده نیست.

لوگرتراپی توجه انسان را به این جلب می کند که انگیزه اصلی و هدف زندگی، گریز از درد و لذت بردن نیست؛ بلکه معنی جویی در زندگی است که به زندگی مفهوم می دهد. به همین دلیل انسان ها درد و رنجی را که معنی و هدفی دارد را با میل تحمل می کنند.

چیزی را که بی معناست، حتی با تداوم هم نمی شود معنا بخشید.

لذت باید محصول باشد، نه هدف!